Food-Leaks, dien neie Soloprogramm

May 21st, 2017

Vum Dezember u geet die neie Soloprogramm op Tour: Food-Leaks.

Wann Dir een Owend wëllt buchen, da meld Iech elo bei mir.

An heirëms geet et:

Food Leaks - Eng kabarettistesch Liesung vun a mam Roland Meyer
“Du bass wat s du ëss!”, sot emol ee méi oder manner gescheite Mann an esou stellt sech dann och direkt folgend Fro: Ernäert sech ee Populist anescht wéi een Nationalist, ee Sozialist, ee Kommunist oder soss een Artist?
Kachkéis, Quetschentaart a Bouneschlupp fir déi Konservativ a Sushi, Tofu a Smoothy fir déi Progressiv? Wann ëmmer alles esou einfach wir!
A wou gëtt hei am Ländchen iwwerhaapt d’Politik gemaach? Mat Sécherheet net um Krautmaart. Hei bei eis gouf, gëtt a wäert déi och ëmmer um Dësch, am Restaurant, am Bistro, op Grill-, Dëppen- an a leschter Zäit och ëmmer méi dacks op Oktoberfester gemaach ginn. Well do seet de Lëtzebuerger, wat en denkt.
Fir Iessen an Drénken ass deemno beschtens gesuergt!
Nom groussen Erfolleg vu sengen “Zikelalarm-Programmer” hëlt de Roland Meyer an enger neier kabarettistescher Liesung de Mond gehéierlech voll an zervéiert Iech e spektakuläre Menu: Fastfood, guttbiergerlech Kichen an Haute Cuisine aus engem Land, an diem Ausdréck wéi “gutt a vill” grad esou wéi “Fräibéier” nach ëmmer ee ganz besonnesche Klang hunn.

Vun engem dien ausgezunn ass, e Buch ze schreiwen…

May 5th, 2017

… an dat zu Lëtzebuerg!

Cervantes - do fills de dech wéi den Don Quichotte… die géint Wandmillen untrëtt ;-)

“Ännert sech dann elo eppes!”, ginn ech da gefrot.

Elo schreiwen ech schonns iwwer 30 Joer laang Kabaret, a wann dat ging eppes bewierken, da ginge mir an enger besserer Welt liewen. Deemno kee Grond sech opzereegen.

Hei déi ganz kabarettistesch Liesung iwwert de Lëtzebuerger Literaturbetrib op 100,7.

Tel Mo - déi nächst Etapp

April 24th, 2017

Dat neit Kannerbuch fir erwuesse Leit gëtt geschwë fäerdeg!

D’Korrekturen sinn esou wäit ofgeschloss, de Layout ass an der Maach a ganz gespaant waarden ech op déi éischt Entwërf fir de Cover.

Et ass d’Geschicht vun engem portugisesche Jong, diem säi Papp zréck a Portugal gaangen ass, diem seng Mamm een “Neien” huet an dien, elo wou en an d’Pubertéit kënnt, ëmmer manner gutt mat sengem Ëmfeld eenz gëtt.

Jo, d’Buch ass eescht, iewer mat ganz vill Humouer verzielt, jo, et ass real, an trotzdeem wees de net ëmmer, wat wierklech geschitt a wat erfond ass.

Et ass kritesch mee stécht voller Hoffnung, et ass eng Chrëschtgeschicht an dier iewer keng Kaddoë gemaach ginn…

Geschwënn ass et esouwäit.

Mäin éischt Kanner-a Jugendbuch zanter 2009!

“Stau!” - de Sténkdéier-Programm 2017

March 31st, 2017

Mir sinn et mëttlerweil gewinnt: kilometerlaang Schlaangen, Stoussstaang géint Stoussstaang, Auto widdert Auto, Camion widdert Camion, an dat all Mueren, all Owend, all Dag, all Woch, all Mount, Joer fir Joer…

Stau! Rien ne va plus! Stëllstand! - An dat an engem Land, dat sech Innovatioun op de Fändel geschriwwen huet.

Wat geet do Zäit drop! Liewenszäit! Do staut sech vill Roserei an Onzefriddenheet op eise verstoppte Stroossen.

An an der Politik stauen sech d’Dossieren. Well wann eis Damen an Hären vum Krautmaart an de Wahlkampf zéien, da bleift esou munches leien an an der Chamber gëtt net méi vill geschafft. Elo brécht nees d’Zäit vun den Dëppefester a Generalversammlungen un, vun den eidele Verspriechen, de vollen Drëppeglieser an den einfache Léisungen. Et gëtt sech ënner d’Vollek gemëscht, Populismus hin oder hier.

Mir rëselen de Kapp… a stinn och weider bei guddem Wieder am Stau fir op de Stau, a bei schlechtem Wieder am Stau virun de Radaren an dem Schantge vum Tram.

Cube 521 zu Maarnech / Kulturhaus zu Miersch / Kulturzenter beim Nëssert zu Biergem

Texter: Alain Adams a Roland Meyer

Steinsel-Blues-Festival-2017: 16.6. The Winklepickers

March 30th, 2017

Sie sind wieder da: Roger Melcher (vocals and harp) und Roland Meyer (guitar and vocals) sind “The Winklepickers”
Spiced up acoustic blues aus dem tiefen Alzette river valley, hillbilly roots und bluegrass power aus downtown Steinsel City
Von Robert Johnson über Muddy Waters und Little Walter Jacobs bis hin zu den Rolling Stones und Led Zeppelin geht die erstaunliche Reise durch’s deep blue swampy delta of “Blues de Luxe”

Mat dobei: Crossroads a Blue Swallow

Tel Mo

March 13th, 2017

Dat neit Kannerbuch geet op déi lescht Kilometer. De Manuskript ass fäerdeg, mir schaffen un de Korrekturen, da geet et bei Op der Lay, an da, wann alles riicht ausgeet, kënnt et …

Just elo emol esou vill: et ass nees wéi den “Décken dommen Dudu” ee Kannerbuch fir erwuesse Leit an et huet wuel dat schéinst Happy-End, dat een sech virstelle kann.

Gedold!

BLUES CLASSICS … LIVE!

January 31st, 2017

Lundi 27.03.2017 de 18.30 à 20.00 heures.

avec Ben Boulanger

Soirée particulière à l’occasion de cette 20e édition du “Blues op der Cap”.
Seront passés en revue bon nombre de ‘classiques’ du blues. Un peu à l’image d’un Jean-Jacques Milteau qui, souvent, introduit et explique le morceau qu’il va interpréter, le conférencier donnera des informations sur un ‘classique’ du blues, évoquant son origine et son auteur, ainsi que ses reprises et les anecdotes le concernant. Ensuite, ce titre sera joué, en ‘live’ et en acoustique, par un duo de bluesmen bien connus au Luxembourg: Roland Meyer et Roger Melcher, guitariste et chanteur/harmoniciste du groupe The Winklepickers. Ce concert ‘illustré’ représentera une expérience unique, un retour aux sources, promettant des surprises et, tout simplement, un bon moment à passer, entre amateurs de blues.
Il s’agira un peu de Sonny Terry & Brownie McGhee, version luxembourgeoise!

Ces explications se feront en langue luxembourgeoise, alors que la musique sera universelle!

CLUB HAUS AM BRILL
51, route d’Arlon
CAPELLEN
Tél. 30 00 01
PAF: 8 Euros

E Broch - Text aus “Eng Dier an d’Welt” vun “20 Joer Freed um Liesen”

January 25th, 2017

„Dat ass ee Broch“, hat den Dokter gesot. „Die musse mir operéieren.“
Mat siwe Joer weess een net, wat e Broch ass. Et huet een och nëmmen eng vague Virstellung, wat operéieren ass. Mee et spiert een, datt dat alles näischt schéines ass. Den Openthalt an der Klinik, dat schlecht Iessen, du kanns dech net bewegen, muss am Bett leien.
Eng eeler Nonn sollt mir d’Stéch eraushuelen. „Deet dat wéi?“, hat ech se gefrot. „A wouhier“, hat si geäntwert a mir an d’Gesiicht gelaacht. „E bëssen, net vill“, hat meng Mamm se verbessert, an ech hat verstan. „Kann ech dat selwer maachen?“, hunn ech d’Nonn gefrot. Ech hunn um ieweschten Eck vun der Plooschter gepiddelt. Mee déi war esou gutt wéi mat menger Haut verschmëlzt. Ëmmer wann ech dru gezunn hunn, ganz lues a virsiichteg, hunn ech de Schnatt vun der Operatioun gespuert.
„Komm, mäi Jong“, sot d’Nonn, „ech hëllefen dir.“
„Léiwer net“, sot ech an hu weider probéiert. Der Nonn ass d’Zäit laang ginn.
D’Dir ass opgaangen. Den Dokter koum eran. „Wéi, ass d’Plooschter nach ëmmer drop!“
Ech hunn ee Moment opgekuckt, fir die Mann, die mir d’Liewe gerett hat, ze bewonneren, an du war et och scho geschitt: déi hannerhälteg Nonn hat mäi Virwëtz ausgenotzt. Hier Fangeren haten de Wupp vun der Plooschter ze pake kritt a mat engem Geräisch, dat ech bis haut net vergiess hunn, dien zéie Plastik an engem Zock erofgerappt. Ech hunn ausser mir op dien déifroude Schnatt gekuckt, die mat engem Zwir onregelméisseg zesummegebutt war.
Wéi meng Mamm mech nees mat mengen Bett op d’Zëmmer gerullt hat, huet si sech nieft mech gesat, an aus hirer Posch ee Pak erausgezunn. Fir ee Matchbox-Auto war de Pak ze grouss. Fir eng „Schéiss“, eng Pistoul mat Knupperten op enger rouder plastiks Rull, war de Pak ze schmuel, an och fir ee Sprëtzrevolver huet en net gepasst.
De Pak war schwéier, en hat Gewiicht. Op den Ecke war e spatz. Et war kee Plastik mee e Buch, e Liesbuch, mat ville Buschtawen, a mat just e puer Biller. Ech war esou enttäuscht, wéi nach ni a mengen Liewen.
Ouni d’Buch wieder ze bekucken, hunn ech et op d’Decke vum Bett geluecht. D’Wonn huet wéigedoen an ech war duuschtereg an hongereg. Meng Mamm huet d’Buch an de Grapp geholl, et opgeschloen an ugefaangen draus virzeliesen.
D’Wierder si laanscht meng Ouere gefladdert a wéi Seefeblosen iergendwou an der Keelt vum Klinikszëmmer geplatzt. Mee op eemol hunn ech ugefaangen, hinnen nozelauschteren, a se hunn eng Bedeitung kritt. Am Ufank huet et mech net interesséiert, wat déi zwee Kanner, vun dienen d’Wierder verzielt hunn, am Fort La Latte wëlles haten. Mee dunn hunn ech matkritt, datt et em ee Schatz gaangen ass, die viru laanger Zäit verstoppt gouf, an datt scho vill Leit dono gesicht haten.
Ech hu gemierkt, datt et ronderëm mech net méi no Klinik geroch huet, mee nom Mier. Ech hunn de Wand gespuert, ech hunn d’Méiwen héieren an d’Donnerwieder, dat an d’Land gezunn ass. Ech war an der Festung, ech hunn do no Gold, Sëlwer an Edelsteng gesicht. Ech hat keen Honger a keen Duuscht méi, wëll ech hu missen op déi zwou verdächteg Gestalten oppassen, déi spéit owes iwwer d’Festungsmauere geklomm sinn.
„Lies weider!“, sot ech.
„Ech muss elo heem“, sot si.
„Nach e bëssen, just nach zwou Säiten.“
Déi zwee Luscher haten elo gemierkt, datt d’Kanner si verfollegt hunn.
„Nach eng Säit!“
„Nee, elo geet et duer!“
D’Kanner si séier erof bei d’Mier op der Strand gelaf, an hu sech an enger Hiel verstoppt.
„Bis mar!“
Wéi si fort war, hunn ech d’Buch bekuckt, dat op hirem Stull, nieft mengen Bett, leie bliwwe war. Laang hunn ech et bekuckt…
Et huet immens wéi gedoen, wéi ech mech am Bett opgeriicht hunn. Ech hunn ee Moment gefaart, d’Wonn kënnt nees opplatzen. Et huet nach méi wéigedoen, wéi ech die rietsen Aarm ausgestreckt hunn, mee ech hunn d’Buch tatsächlech ze pake kritt, hu mech zréck a meng Kësse fale gelooss an hu séier no dier Plaz gesicht, wou d’Mamm eng vun de Säiten emgediebelt hat.
Die Geroch vum neie Buch hunn ech haut nach an der Nues. Ech war esou gespaant fir wiederzeliesen, datt ech net lues gemaach hunn: ech hunn d’Buch regelrecht opgebrach, et huet do, wou et gebonne war, gekréckelt. Meng Mamm hat d’Säite ganz duuss a virsiichteg ëmgedréint, ech hu se elo mat aller Kraaft opgeschloen an et konnt ee gutt den Ënnerscheed zwëschen diene Säite gesinn, déi ech gelies a si virgelies hat. Haut maachen ech dat nach genee esou. Et gesäit een de Bicher of, wann ech se gelies hunn.
An ech hu wierklech verstanen, wat all déi sëllech Buschtawe bedeit hunn, wat se mir sollte soen. Et ass mir virkomm, wéi wa se just fir mech dohinner geschriwwe goufen, nëmme fir datt ech se sollt entzifferen, entbuschtawéieren: Ech war an der Bretagne, obwuel ech die Numm bis dohinner ni héieren hat. Ech war op der Buerg, ech war um Strand, ech si laanscht d’Mier spadséiert. Ech hu mat dienen zwee Kanner geschwat, ech hu mat hinne geziddert, ënnen, an der Hiel, wéi déi zwee Gangster laanscht geschlach sinn. Och mir ass d’Häerz stoe bliwwen, wéi dien ee vun hinnen op eis Spueren am Sand gewisen huet.
Ech misst iewer elo d’Luucht ausmaachen, sot d’Schwëster zu mir, et wier elo schonn no aacht Auer. „Nuecht“, sot ech mee ech hu weidergelies, wéi si d’Dir zou hat.
Vun diem Moment un hunn ech weidergelies. Ech hunn net méi opgehal mat liesen, bis haut net. Ech hu weidergelies, an ech si gewuer ginn, datt die verschwonnene Goldschatz an de Kanounekugele verstoppt war, déi bei der Entrée vun der Buerg louchen, an datt déi zwee Luscher tatsächlech keng Gutt waren an zum Schluss an de Prisong koumen. Ech hu weidergelies, an ech hunn de Long John Silver kenne geléiert, de Captain Ahab an den Tom Sawyer. Ech sinn duerch d’Welt gereest, war zu Batavia an op Sumatra, ech war dobäi, wéi d’Nord-West-Passage fond an de Südkontinent entdeckt goufen. Ech hunn d’Anne an d’Christiane kenne geléiert, den Jack an de Steppenwolf.
Hätt ech net gelies, wiere si mir ni iwwer de Wee gelaf. Virun allem iewer hunn ech beim Liesen ee kenne geléiert, die mir bis dohinner onheemlech friem war: mech selwer.

Da kënnt dir iech riichten… am nei Joer… schonn nees a mat gudde Virsäz… a

December 28th, 2016

… mat enger Tréin am A: den “Zikelalarm” als Liesung, op d’mannst emol, ass, virleefeg, begruewen. RIP: wuel net, mee dat spillt keng Roll am Moment, am Moment, am Moment.

“Words in Progress”, de 17.1. zu Esch an der Kufa: een neien Text, een neien Ufank.
Lëtzebuerger Literaturen, de 7.2., och zu Esch, och an der Kufa, zwee Deeg viru mengem Gebuertsdag, nach ee neien Text, an och - dach, jo - een neien Ufank, mee een aneren.

Geet et der Kultur wéi dem Futtball: Qualitéit gëtt et just nach am Minett?
http://kulturfabrik.lu/fr/home/ 

Tonight showtime: 12.12. um 20.00 Auer - Dien allerleschten Zikelalarm zu Déifferdeng am “Ale Stadhaus”

December 12th, 2016

“Regelméisseg, all dräi Joer ass et esou wäit: de Lëtzebuerger Schoulsystem gëtt vun de PISA-Tester an d’Pan geklaakt.

Datt een dat alles iewer och ka vun engem ganz anere Point de vue aus kucken, weist de Roland Meyer a sengem “Zikelalarm”:

Zikelalarm II - En Dag am Liewe vun engem Enseignant - eng kabarettistesch Liesung

Bildungsreform: Kompetenzsockelen, Zikelen, PDS, Smily-Evaluatioun, Portefolio-Orientatioun, Charta-Hysterie a Ballermann-Pedagogik…

Edukatioun ass ee ganzt schwéiert Geschäft an Humouer ass, wann een trotzdeem laacht!

Nach eng allerallerallerleschte Kéier leet den Auteur, Musiker, Kabarettist, Servais-Präis-Gewënner  a … Schoulmeeschter no: den Zikelalarm II hëlt déi pädagogesch Situatioun am Ländchen op de Leescht a liicht bis déif an déi däischterst Lächer an de Klassesäll, de Maison relaisen an de Ministèren: ee ganzt Land weess net méi, wéi et seng Kanner erzéie soll an dobei kann de Roland Meyer net roueg nokucken. Hien zéckt net fir de Fanger ze weisen an de Mond opzedoen.

An enger kabarettistescher Liesung an den Zentrum vu Kannerbetreiung, Hausaufgabenhëllef, Burnout an Erzéiungsfrust hëlt de Roland Meyer  kompromis-, respekt- a matleedslos dien aktuelle Stand hei zu Lëtzebuerg op de Leescht… a begleed den Enseignant duerch een Dag an diem sengem Liewen.

E Méindeg den 12.12. um 20.00 Auer am “Ale Stadhaus” zu Déifferdeng. Den Entrée ass fräi!”

Weider Informatiounen gëtt et hei.